"การเดินสนาม"...พักเที่ยงอย่านึกว่าไม่สำคัญซิสเตอร์เทเรซา(ธมอ.) เล่าถึงวิธีการประกาศข่าวดีโดยการ “เดินสนาม” ว่า ทุกเวลาพักในระหว่างเรียนของนักเรียน เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของบรรดาซิสเตอร์ที่ทำงานในโรงเรียนว่าจะต้องอยู่ในสนามท่ามกลางเด็กๆเดินไปพูดคุยทักทายสนุกสนานกับพวกเขา บรรดาซิสเตอร์จะทานข้าวเที่ยงก่อนเวลาหรือบางคนก็หลังเวลาเที่ยงเพื่อจะได้ใช้เวลาพักกลางวันอยู่กับพวกเขา
การอยู่ท่ามกลางเด็กๆทำให้บรรดาเด็กเข้าถึงซิสเตอร์ได้ง่าย ด้วยความรักความเป็นกันเองทำให้ซิสเตอร์กับเด็กๆคุ้นเคยกันสนิทสนมกันไม่กลัวหรือเป็นแขกแปลกหน้าต่อกัน หลายครั้งทำให้รู้ว่าเด็กคนไหนมีนิสัยเป็นอย่างไรโดยสังเกตการละเล่นและการพูดคุยของพวกเขา บางคนปลีกตัวอยู่คนเดียว บางคนชอบสังคมกับเพื่อน บางคนชอบเล่นกีฬา บางคนชอบพูดคุย ฯลฯ
การสร้างความคุ้นเคยและการเป็นกันเองนี้เองที่ทำให้เด็กๆสามารถเข้ามาหาเพื่อปรึกษาหารือเรื่องที่เขากลุ้มใจหรือเรื่องที่เขาอยากรู้ได้ ซิสเตอร์เทเรซาเองได้พบกับเด็กๆกลุ่มหนึ่งที่อยากรู้เรื่องพระคัมภีร์และศาสนาคริสต์คาทอลิกซิสเตอร์จึงได้เล่าเรื่องบุคคลต่างๆในพระคัมภีร์ให้พวกเขาฟัง บางครั้งก็นำภาพมาประกอบการเล่า บางครั้งก็พาไปดูซีดี บางครั้งก็พาไปเยี่ยมชมวัดหรือสวดภาวนากัน ที่ซิสเตอร์ทำเช่นนี้ก็เพราะว่าซิสเตอร์รักพวกเขาและอยากให้พวกเขาได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตนั้นเอง
ทุกเวลาเป็นเวลาแห่งการแสดงความรัก...โรงเรียนหลายแห่งมีครูเวรตามจุดต่างๆ ทำไมจึงเรียกครูเวรก็ไม่รู้ คล้ายๆเป็นเวรเป็นกรรม...น่าจะเปลี่ยนมุมมองเสียใหม่นะ...และเราอย่าปล่อยให้เวลาพักเที่ยงลอยนวลผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์...เรื่องง่ายๆแค่นี้ทำได้เลยใช่ไหมครับ...
